Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

Te stil.

Ik had half verwacht dat mijn ouders weer zouden opduiken of dat Ethan weer een zelfvoldaan berichtje zou sturen.

Maar er was niets.Het was verontrustend.

Een week later ontving ik de brief.

Een dikke envelop in de post.

Het retouradres: een advocatenkantoor.

Ik scheurde het open, mijn maag draaide zich om.

Binnenin bevond zich een officiële mededeling.

Mijn ouders en Ethan hebben formeel bezwaar aangetekend tegen het testament van mijn grootvader.

Ik haalde langzaam adem.

Ze waren het echt aan het doen.

In het document werd beweerd dat mijn grootvader door mij was beïnvloed en dat het testament zijn ware bedoelingen niet weerspiegelde.

Ze verzochten de rechtbank om de erfenis gelijk te verdelen of, nog beledigender, om alles aan Ethan te geven, omdat hij als oudste zoon altijd al de familiebezittingen had moeten erven.

Ik moest bijna lachen om de absurditeit.

Heb ik invloed gehad op mijn grootvader?

Sterker nog, ik had het zelfs nog nooit met hem over zijn testament gehad.