Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

Hij had zijn besluit zelf genomen, waarschijnlijk na jarenlang te hebben gezien hoe mijn ouders mij behandelden in vergelijking met Ethan.

Ik bladerde door de pagina’s, mijn hand trilde.

Dit zou een rechtszaak worden.

Ik heb geen tijd verspild.

Ik belde de advocaat die de nalatenschap van mijn grootvader had afgehandeld.

Toen ik de situatie uitlegde, zuchtte ze.

‘Ik had al zo’n voorgevoel,’ zei ze. ‘Je ouders waren niet blij toen ze hoorden dat het testament waterdicht was.’

‘Kunnen ze echt winnen?’ vroeg ik.

Ze aarzelde.

“Onwaarschijnlijk. Maar het hangt ervan af. Als ze een rechter ervan kunnen overtuigen dat uw grootvader gemanipuleerd of geestelijk ongeschikt was, zouden ze wellicht een kans maken. Het zal nog steeds een zware strijd voor ze zijn, maar het kost u tijd en geld om ertegen te vechten.”

Ik klemde mijn tanden op elkaar.

Natuurlijk.

Dat maakte waarschijnlijk deel uit van hun plan.

Om me voor de rechter te slepen, me te dwingen geld te verspillen aan advocatenkosten en me zo uit te putten dat ik uiteindelijk zou toegeven.

Het ging hen niet alleen om het geld.

Het ging hier om controle.

Het gaat erom dat ik gestraft word omdat ik mijn plek heb verlaten.

‘Nou,’ zei ik, ‘ze zullen verrast zijn.’

Want als ze een oorlog wilden, was ik bereid om kernwapens in te zetten.

Het eerste wat ik deed, was alle documenten doornemen die mijn grootvader had achtergelaten.

Zijn wil.

Zijn medische dossiers.

Zijn bankafschriften.

Alles.Ik wilde op alles voorbereid zijn wat ze me zouden voorschotelen.

En hoe meer ik groef, hoe meer ik me iets realiseerde.

Mijn ouders waren straatarm.

Of in ieder geval iets dat er dichtbij komt.

Ze hadden zich altijd al rijk voorgedaan.

Mijn vader had een fatsoenlijke baan. Mijn moeder pronkte graag bij liefdadigheidsevenementen. En Ethan leefde alsof hij een onuitputtelijk vermogen had.