Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

Ethan rolde met zijn ogen.

“God, hou toch op met het slachtoffer spelen.”

Ik stapte naar voren en sneed hem de pas af.

“Je zet geen voet in dit huis.”

Ik wees naar mijn ouders.

“Geen van jullie is dat.”

Ik wendde me tot juffrouw Holloway.

“Zeg maar dat ze alle benodigde documenten mogen indienen. Ik wacht wel.”

En daarmee ontgrendelde ik mijn deur, stapte naar binnen en sloeg die in hun gezicht dicht.

Ik was nog maar net op de bank of mijn handen begonnen al te trillen.

Ze probeerden dit daadwerkelijk voor de rechter te brengen.

Ik zat daar lange tijd, starend naar de voordeur alsof die elk moment open kon vliegen.

Mijn hele lichaam was gespannen, mijn gedachten raasden met 100 km/u.

Zouden ze dit echt kunnen?

Het testament aanvechten?

Ik pakte mijn laptop en begon te zoeken.

Het bleek dat het aanvechten van een testament niet zo eenvoudig was.

Ze zouden moeten bewijzen dat mijn grootvader geestelijk onbekwaam was toen hij het schreef, of dat hij op de een of andere manier onder druk is gezet om alles aan mij na te laten.

Maar ik wist zeker dat dat geen stand zou houden voor de rechter.

Mijn grootvader was tot het allerlaatste moment nog helder van geest.

Slechts zes maanden voor zijn overlijden had hij zijn testament geheel zelfstandig, met de hulp van een advocaat die hij vertrouwde, bijgewerkt.

Maar het feit dat ze bereid waren zo ver te gaan? Dat raakte me echt.

Na alles.

Na jarenlang mij als niets waard te hebben behandeld, verwachtten mijn ouders en Ethan nog steeds dat ik zou afstaan ​​wat van mij was.

En toen ik dat niet deed, gingen ze meteen over tot bedreigingen.

Nou, als ze ruzie wilden, dan zouden ze die ook krijgen.

De volgende dagen verliepen rustig.