Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

Ik kantelde mijn hoofd.

“Heb je het moeilijk?”

Ethan had geen problemen.

Hij had een prima baan bij een marketingbureau, een baan die mijn vader voor hem had geregeld.

Hij woonde nog steeds in zijn luxe appartement in het centrum, reed in een auto die meer kostte dan mijn hele studiegeld, en bracht zijn weekenden door met feesten.

‘Waar heb je precies moeite mee?’ vroeg ik, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg.

Ethans kaak spande zich aan.

“Dat is niet het punt.”

“Nee, ik denk van wel.”

Ik wendde me tot mijn ouders.

‘Je probeert dus echt het testament aan te vechten?’

Mijn vader haalde diep adem.

“We willen niet dat het zover komt. Maar Alex, denk er eens over na. Ethan is je broer. Wij zijn je familie. Het enige wat we vragen is een beetje rechtvaardigheid.”

“Eerlijkheid?”

Mijn stem werd nu luider.

‘Waar was de rechtvaardigheid toen je me mijn hele jeugd eraan herinnerde dat ik niet je favoriet was? Waar was de rechtvaardigheid toen ik twee keer zo hard moest werken om maar een fractie van de aandacht te krijgen die je Ethan op een presenteerblaadje gaf?’

Mijn moeder snoof.

“Het was niet onze bedoeling om je zo te laten voelen.”

Ik schudde mijn hoofd.“Je meende elk woord. En nu, omdat je niet hebt gekregen wat je wilde, probeer je de geschiedenis te herschrijven.”

Mevrouw Holloway schraapte haar keel.

“Meneer Carter, uw ouders zijn bereid dit in goed overleg op te lossen. Ze willen gewoon een eerlijke verdeling van de bezittingen.”

Ik draaide me naar haar toe, mijn stem doodstil.

‘En wat als ik nee zeg?’

Ze aarzelde.

“Dan moeten ze mogelijk juridische stappen ondernemen.”

Ik haalde langzaam adem en dwong mezelf om mijn hartslag te kalmeren.

‘Weet je wat grappig is?’ zei ik na een moment. ‘Voor het eerst in mijn leven heb ik iets waar jij geen controle over hebt. En je haat het. Daar draait het eigenlijk om.’