Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

“Dit is serieus. We zouden hier niet zijn als het niet belangrijk was.”

Ik trok mijn wenkbrauw op.

‘Precies. Want de laatste keer dat ik iets van jullie hoorde, kreeg ik constant berichten over hoe ik Ethan de helft van mijn erfenis moest geven. En toen dat niet werkte, hielden jullie allemaal niets meer van je op.’

Ik keek ze één voor één aan, mijn stem koud.

“Wat is er dan veranderd?”

Ethan spotte.

‘Ben je nu klaar met dat dramatiseren?’Ik draaide me naar hem toe.

“Ben je klaar met je bevoorrecht voelen?”

Zijn grijns trok even samen.

Maar voordat hij kon reageren, sprak de vrouw die achter hen stond eindelijk.

Ze was lang, misschien in de veertig, met scherpe ogen en een zwarte blazer die onmiskenbaar aan een advocate deed denken.

‘Meneer Carter,’ zei ze kalm, alsof ze gewend was gespannen situaties te ontmijnen. ‘Ik ben mevrouw Holloway. Uw ouders hebben mij gevraagd te bemiddelen in een gesprek over de nalatenschap van uw grootvader.’

Ik knipperde met mijn ogen.

“Er valt niets te bemiddelen.”

Mevrouw Holloway negeerde dat en haalde een map tevoorschijn.

“Uw ouders denken dat er mogelijk een fout in het testament staat. Ze willen graag een eerlijke herverdeling bespreken.”

Ik lachte.

Ik heb er echt om gelachen.

Een scherp, humorloos geluid.

Een fout?

Mijn moeder greep meteen in.

“Lieve schat, je moet het begrijpen. Je grootvader was erg oud en hij was niet altijd even helder van geest. Hij dacht misschien niet helder na toen hij dat testament schreef.”

Ik klemde mijn kaken op elkaar.

“Hij was in een betere gemoedstoestand dan je ooit had gedacht.”

Ethan kreunde en wreef over zijn gezicht.

“Kijk, dit is belachelijk. Je woont in een huis dat je niet eens verdient. Je zit op geld dat je niet hebt verdiend. Ondertussen heb ik het moeilijk en het kan je niets schelen.”