Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

Maar dan herinnerde ik me al die jaren dat ik behandeld werd alsof ik er niet toe deed.

Ze hadden zich tijdens mijn jeugd niet om me bekommerd.

Het interesseerde hen pas nu ik iets had wat zij wilden hebben.

En toen ging er een jaar voorbij.

Een vredig, rustig jaar waarin ik mijn eigen leven begon te leiden.

Tot vorige week.

Ik kwam uitgeput van mijn werk naar huis toen ik ze zag.

Mijn ouders staan ​​op mijn veranda.

En ze waren niet de enigen.

Ethan was er ook, met een zelfvoldane blik.

En achter hen stond een vrouw die ik niet herkende.

Een advocaat, misschien.

Het gezicht van mijn moeder lichtte op toen ze me zag, alsof het afgelopen jaar nooit had plaatsgevonden.

“Oh, lieverd. We zaten net op je te wachten.”

Mijn vader, die stijf rechtop stond, knikte.

“We moeten praten.”

En Ethan? Hij grijnsde alsof hij al wist wat er ging gebeuren.

Ik had een naar gevoel in mijn maag.

Ik had geen idee wat ze deze keer wilden, maar ik wist dat het niet goed was.

Ik bleef staan ​​onderaan de traptreden van mijn veranda, mijn sleutels zo stevig vastgeklemd dat er afdrukken in mijn handpalm achterbleven.

Mijn ouders deden alsof er niets gebeurd was.

Alsof ze niet een jaar lang hadden geprobeerd me te manipuleren om afstand te doen van wat mijn grootvader me had nagelaten.

Ik keek even naar Ethan.

Hij had die zelfvoldane, luie grijns die hij altijd opzette als hij dacht dat hij al gewonnen had.

‘Ik denk niet dat we iets hebben om over te praten,’ zei ik botweg.

Mijn moeder hapte naar adem en greep naar haar borst alsof ik haar net had neergestoken.

‘Alex, is dat een manier om tegen je moeder te praten?’

Mijn vader deed een stap naar voren, met zijn handen diep in zijn zakken.