Mijn vader stond in mijn keuken en vroeg of hij 1000 dollar kon lenen.

Ik had bewijs dat ik je legaal had geadopteerd. Ik was niet bang voor de gevangenis. Ik was bang dat je de meest afschuwelijke versie van de waarheid zou horen voordat je mijn versie zou horen.

Vorige maand nam mevrouw Desai contact met me op. Ze vertelde dat Laura Whitlock jarenlang had gezocht naar een zoon die na zijn geboorte was verdwenen.

De duizend dollar die ik heb betaald voor officiële adoptiedocumenten, juridisch advies en een DNA-test waaruit blijkt dat ik biologisch gezien geen familie van u ben.

Die test kan niet bewijzen dat Laura je moeder was. Alleen jij kunt ervoor kiezen om de officiële test te laten doen.

Wat je ook besluit, het spijt me dat ik gewacht heb.

Je bent altijd mijn zoon geweest.

Pa

Ik heb de brief twee keer gelezen.

Toen keek ik naar Priya.

“Wie was Laura Whitlock?”

“Zij zou je biologische moeder kunnen zijn.”

‘Misschien wel?’

“Uit de officiële adoptiegegevens van uw vader blijkt dat u de baby was die buiten de Briarwood-kliniek werd gevonden op dezelfde ochtend dat Laura’s baby verdween. De geboortedatum, -tijd, bloedgroep, beschrijving van het lichaam en locatie komen allemaal overeen.”

“Waarom was haar baby vermist?”

“Laura was negentien en ongehuwd toen ze beviel. Ze was zwaar gesedeerd na een moeilijke bevalling. Haar vader vertelde haar dat het kind het niet had overleefd.”

‘En ze geloofde hem?’

“Jarenlang. Toen nam een ​​voormalige medewerker van de kliniek anoniem contact met haar op en beweerde dat er verschillende baby’s waren verdwenen door onregelmatige privétransfers.”

“Meerdere?”

“Laura’s onderzoeker vond elf verdachte dossiers, maar de meeste gegevens waren onvolledig. Uw zaak was de enige die verband hield met een baby die levend werd gevonden in de buurt van de kliniek.”

“Leeft Laura nog?”

Priya sloeg haar ogen neer.

“Nee. Ze is overleden voordat ze uw identiteit kon bevestigen.”