‘Je bent hier niet welkom,’ appte mijn moeder. ‘Kerstmis is voor succesvolle kinderen.’ Ik antwoordde niet. De volgende ochtend haalde…

‘Je bent hier niet welkom,’ appte mijn moeder. ‘Kerstmis is voor succesvolle kinderen.’ Ik antwoordde niet. De volgende ochtend haalde de overname van het bedrijf van mijn verloofde het landelijke nieuws.

Mijn telefoon trilde opnieuw terwijl ik James hielp met het uitzoeken van zijn stropdas voor de bestuursvergadering van de volgende ochtend.

Hij had een hele kast vol dure kleding, maar koos bijna altijd voor iets eenvoudigs. Die avond lag er een donkerblauwe Brooks Brothers-stropdas op tafel. Geen opvallend patroon, geen groot logo, niets waarmee iemand zou vermoeden dat de man die hem droeg een persoonlijk vermogen van miljarden dollars had.

Precies zoals James het wilde.

---

Hij hield er niet van om indruk te maken met kleding.

Ik glimlachte terwijl ik de stropdas rechtlegde.

Toen verscheen er een nieuw bericht op mijn scherm.

Mam.

---

Ik opende het.

Sarah, over het kerstdiner gesproken: we denken dat het beter is als je dit jaar overslaat.

Ik las de zin nog een keer.

Daaronder stond:

---

Kerstmis is voor succesvolle kinderen. Diane is net partner geworden bij Goldman Sachs en Marks nieuwe strandhuis komt binnenkort in Architectural Digest. We willen niet dat zij zich ongemakkelijk voelen door jouw situatie.

Ik bleef een paar seconden stil.

James merkte meteen dat er iets aan de hand was.

‘Wat is er?’

---

Ik gaf hem mijn telefoon.

Hij las het bericht langzaam. Zijn blik veranderde nauwelijks, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij moeite had om zijn reactie in te houden.

‘Jouw situatie?’ vroeg hij uiteindelijk.

Ik knikte.

---

‘Dat bedoelt ze blijkbaar.’

Hij keek me aan.

‘Ze bedoelt je functie als hoofd strategie bij mijn bedrijf?’

Ik glimlachte.

---

‘Nee. Ze denken dat ik nog steeds secretaresse ben.’

James fronste.

‘Maar waarom zouden ze dat denken?’

‘Omdat ik dat drie jaar geleden tegen ze heb gezegd.’

---

Hij keek me verbaasd aan.