Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

Geen woorden.

Geen definitieve dreigementen.

Alleen stilte.

Ik heb maandenlang niets meer van ze gehoord.

Geen telefoontje.

Geen tekst.

Zelfs geen passief-agressieve e-mail van mijn moeder.

Het was griezelig.

Aanvankelijk dacht ik dat ze het misschien, heel misschien, eindelijk hadden opgegeven.

Dat ze hun verlies hadden geaccepteerd en verder waren gegaan.

Ik had beter moeten weten.

Op een avond kwam ik laat thuis van mijn werk toen ik een auto aan de overkant van de straat, tegenover mijn appartement, geparkeerd zag staan.

Zwarte sedan.

Getinte ramen.

Het was er al een paar keer eerder geweest, maar ik had het afgedaan als toeval.

Die avond, toen ik de trap naar mijn voordeur opliep, ging het raam aan de bestuurderskant naar beneden.

En daar was Ethan.

Hij zag er verwaarloosd uit.

Ongeschoren.

Met holle ogen.

Zijn gebruikelijke zelfgenoegzame arrogantie had plaatsgemaakt voor iets wanhopigs.

Hij zei aanvankelijk niets.

Hij staarde me alleen maar aan.

Ik draaide me om om mijn deur te openen.

“Wachten.”

Zijn stem brak.

“Wil je… praat even met me.”

Ik zuchtte en sloeg mijn armen over elkaar.

‘Wat wil je, Ethan?’

Hij slikte moeilijk.

“Ze zijn weg.”

Ik knipperde met mijn ogen.

“Wat?”“Mama en papa. Ze… ze zijn vertrokken.”

Zijn vingers klemden zich vast om het stuur.

“Na de rechtszaak ging het alleen maar slechter. De schulden liepen hoog op. Ze hebben alles erdoorheen gejaagd. Vorige maand is het huis gedwongen verkocht.”

Ik fronste mijn wenkbrauwen.

En Ethan liet een wrange lach horen.

“En ze renden weg. Pakten alles in wat ze konden en verdwenen. Geen doorstuuradres. Geen afscheid. Niets.”

Hij ademde scherp uit.

“Ze hebben me met alles achtergelaten. De incassobureaus. De rotzooi. Ze hebben me gewoon… in de steek gelaten.”

Ik heb hem aandachtig bestudeerd.

Voor het eerst in zijn leven maakte Ethan mee wat ik van jongs af aan had meegemaakt.