Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

Ik moest bijna lachen.

‘Contact opnemen?’ herhaalde ik. ‘Bedoel je dezelfde vrouw die net probeerde me aan te klagen voor mijn eigen erfenis?’

‘Ze was gewond,’ zei mijn tante, en ik kon de mentale acrobatiek bijna horen. ‘Dit is zwaar geweest voor hen allemaal.’

Ik liet de stilte voortduren tot ze het begreep.

De volgende dag kreeg ik een berichtje van Ethan.

“Ik hoop dat je gelukkig bent. Je hebt het leven van mama en papa verpest.”

Ik antwoordde: “Nee. Dat hebben ze zichzelf aangedaan. Ik ben gewoon gestopt met ze te beschermen.”

Ethan stuurde een berichtje: “Opa zou zich voor je schamen.”Ik klemde mijn kaken op elkaar.

Die deed pijn.

Niet omdat het waar was, maar omdat ik precies wist wat Ethan aan het doen was.

Hij was er altijd al goed in geweest om me een schuldgevoel aan te praten.

Jarenlang had hij de woorden van onze ouders als wapens gebruikt, waardoor ik me klein voelde en aan mezelf ging twijfelen.

Maar deze keer lukte het niet.

Ik antwoordde: “Opa heeft me niet voor niets alles nagelaten. Hij prikte dwars door de leugens heen. Misschien moet jij dat ook doen.”

Geen reactie.

Typisch.

Toen kwam de rechtszitting.

Ik arriveerde met mijn advocaat, keurig gekleed maar kalm.

Mijn ouders zaten al, en ze zagen er aanzienlijk slechter uit dan de laatste keer dat ik ze zag.

De gebruikelijke elegantie van mijn moeder was verdwenen. Haar make-up zag er haastig uit en de rimpels rond haar mond waren dieper.

Mijn vader stond er stijf bij, zijn handen zo stevig ineengeklemd dat ze wit werden.

Ethan daarentegen zag er woedend uit.

Net als een kind dat te horen heeft gekregen dat Kerstmis is afgelast.

Toen ik ging zitten, draaide mijn moeder zich naar me toe, haar stem laag maar druipend van venijn.