Ik was altijd het minst geliefde kind, totdat opa alles aan mij naliet.

Ik ben Alex, nu 27, maar dit verhaal begon eigenlijk al toen ik een kind was.

Ik groeide op met het volle besef van mijn positie binnen mijn familie: helemaal onderaan.

Mijn ouders hebben het nooit verborgen gehouden. Mijn oudere broer Ethan was het lievelingetje. Alles wat hij deed was perfect, zelfs als dat niet zo was.

Hij kwam ermee weg dat hij spijbelde, de auto van mijn vader total loss reed toen hij zestien was, en zelfs een keer werd gearresteerd voor winkeldiefstal. Mijn ouders? Die betaalden zijn borg, lachten het weg en gaven zijn “problematische genie” de schuld.

Ik? Ik kreeg huisarrest omdat ik een B had gehaald voor wiskunde.

Ik dacht wel eens dat ik het me misschien verbeeldde, dat misschien alle broers en zussen het gevoel hadden dat hun ouders één kind voortrokken.

Maar nee. Mijn ouders hebben het glashelder gemaakt.

Toen ik 10 was, vroeg ik mijn moeder waarom Ethan een laptop voor zijn verjaardag kreeg en ik een trui.

Ze aarzelde geen moment toen ze zei: “Omdat hij speciaal is. Jij bent niet de favoriet. Wen er maar aan.”

Dat was hun favoriete uitdrukking.

“Accepteer het maar.”

Op mijn twaalfde stopte ik met vragen. Op mijn zestiende stopte ik met proberen indruk op ze te maken. En tegen de tijd dat ik naar de universiteit ging, had ik geaccepteerd dat ik, wat ik ook deed, nooit goed genoeg voor ze zou zijn.

Maar het echte omslagpunt kwam pas een jaar geleden.

Het begon met het testament van mijn grootvader.

Hij overleed toen ik 26 was, en tot mijn grote verbazing liet hij bijna alles aan mij na.

Mijn grootvader en ik waren altijd al close. Hij zei vaak tegen me: “Alex, jij bent de enige in deze familie die nog een beetje verstand heeft.”