Alle vrouwen in de familie van mijn schoonmoeder droegen wit om mij te overschaduwen op mijn trouwdag, maar ze hadden…

Op mijn trouwdag, slechts enkele minuten voordat ik naar het altaar liep, hield Tier mijn hand stevig vast terwijl de kerk zich langzaam vulde met gasten. Ik dacht eerlijk gezegd dat het moeilijkste al achter de rug was, totdat zijn moeder binnenkwam met haar twee zussen en drie nichtjes, in totaal zes vrouwen, allemaal gekleed in een stralend witte bruidsjurk. Op dat moment besefte ik dat ik een beslissing moest nemen.

Ik stond aan de startlijn van wat de mooiste dag van mijn leven had moeten worden. De man die me bij het altaar opwachtte was Tier, het type persoon dat aanvoelde als warme zonneschijn en geborgenheid in één. Hij was het complete tegenovergestelde van alle foute mannen met wie ik ooit een relatie had gehad. Het probleem was zijn moeder, Delphine. Ze was een wandelende hoofdpijn met pareloorbellen.

Delphine verhief nooit haar stem en schold me nooit uit. Dat hoefde ze ook niet. Ze had een soepele, lieve manier om je met een glimlach te raken. Drie lange jaren met haar hadden me precies geleerd hoe haar bijzondere vorm van beleefdheid werkte: je werd altijd beoordeeld, je schoot altijd tekort.