Alle vrouwen in de familie van mijn schoonmoeder droegen wit om mij te overschaduwen op mijn trouwdag, maar ze hadden…

Voor Tier waren ze allemaal suikerzoet. Op het moment dat hij zich omdraaide, vielen de maskers af.

Ik heb het drie jaar lang geslikt, omdat ik een hekel had aan ruzies en omdat ik van hem hield. Ik hield mezelf voor dat het beter zou worden, dat het de moeite van al die drama niet waard was. Toen kwam de trouwdag.

Ik stond net binnen de kerkdeuren, mijn jurk glad te strijken en mijn zenuwen te bedwingen. Zachte muziek klonk, gasten praatten gemoedelijk, alles voelde perfect. Toen gingen de deuren open.

Delphine kwam als eerste binnen, met opgeheven hoofd. Oona en Zelda liepen naast haar. Afton, Sloane en Briar sloten de rij af. Zes vrouwen. Zes witte jurken. Geen ivoor, geen champagne, maar puur, oogverblindend bruidswit. Elegante, met kralen versierde, lange jurken die zo uit mijn eigen paskamer hadden kunnen komen.

Haar perfect gestyled, make-up onberispelijk. Zes extra bruiden.

De muziek haperde. Iedereen keek om. Het gesprek verstomde.

Mijn hart bonkte zo hard dat ik dacht dat ik flauw zou vallen.